3 Comments

  1. Femke
    maart 20, 2012

    Non, je regrette rien…..
    Les jumeaux de vinyle c’étaient formidables!!!

    Frank & Michel, ontzettend bedankt voor jullie muzikale omlijsting van deze avond; het maakte het plaatje compleet!

    Groetjes,
    Femke Smeets
    SCHUNCK*

    Reply
    • Frank
      maart 22, 2012

      Bonjour Femke fatale,
      C’est bien se trouver ensemble…
      Machtig mooie avond en Tom Lanoye was groots. De plaatjes vielen ook bij de schrijver in de smaak. Parfait!

      amicalement,
      Frank

      Reply

Laat een bericht achter

Lezing Tom Lanoye

  • lezing

Tom On Tour. De roadshow van Tom Lanoye doet ook het boekenpaleis van Heerlen aan. Uiteraard allemaal ter ere van de boekentiendaagse, die de stichting CPNB hardnekkig boekenwéék blijft noemen. Fascinerend dat deze mensen ons tot lezen willen aansporen, ondanks dat ze zelf niet goed kunnen tellen. Het heeft waarschijnlijk te maken met de hersenen van dit gezelschap. Want in de rechterhelft domineren intuïtie en fantasie, in de linkerhelft logica en rekenen. ‘And never the twain shall meet.’
Hoe dan ook, voor Tom Lanoye zorgen ze goed. Een chauffeur, een tourmanager en para-medische staf, niets wordt aan het toeval over gelaten. En terecht. Alleen deze vrijdag heeft hij al drie optredens achter de rug en zijn tiendaagse werkweek is pas drie dagen oud. Ook bij SCHUNCK* in Heerlen wordt hij keurig afgeleverd per limousine. Van slagerszoon tot superster. Maar zijn brilletje heeft hij nimmer afgezworen. En daar houden we van. Want we hebben een zwak voor beroemdheden die ‘altijd zo gewoon zijn gebleven’. Tis djuust ene van ôs.
Zoals elke rockster heeft hij een support-act. De schrijver van het boekenweekgeschenk weet zich bij SCHUNCK* muzikaal ondersteund door The Vinyl Twins, een DJ-duo dat louter 7” vinylschijfjes draait. Op verzoek van Tom Lanoye bestaat het repertoire uit deuntjes van Franse zucht- en hijgmeisjes. Dit soort dames haalt altijd het beste in mij naar boven. Ik zou haast vergeten dat ik hier speciaal voor Tom Lanoye was gekomen. Gelukkig beland ik nog op een afterparty.
Wanneer ik mijn hoofd een beetje voorover buig en over mijn brillenglazen heen kijk, verandert zijn gestalte in een mistige kruising tussen Elvis Costello en Morrissey. En dan een knuffelbare variant, wars van ster-allures. Hij drijft er zelf de spot mee, nadat de zaal wéér voor hem geapplaudisseerd heeft. De schrijver als diva. Superster of niet, vanavond is hij, vóór alles, verteller. Zijn taal neemt bezit van de ruimte en verovert ons zonder dat we het in de gaten hebben. Een uitverkocht SCHUNCK* laat zich meezuigen in zijn verhalen en gedichten. Mijn Franse zuchtmeisjes wachten inmiddels geduldig in de parkeergarage van mijn verlangens. Het wordt een avond met komische en ontroerende momenten. Hilarisch is niet alleen zijn ranzige beschrijving van een pijpscène in een nachtelijk park, nog hilarischer is, naar mijn smaak althans, de golf van herkenning die dit verhaal bij veel dames en homoseksuelen in de zaal oproept. De avond eindigt met de slotpassages uit zijn boek Sprakeloos, passages die door de ziel van het publiek snijden, met dezelfde precisie als zijn vader ooit een stuk vlees gefileerd moet hebben. Wanneer Tom Lanoye het laatste woord heeft voorgedragen – toepasselijk luidt dat: ‘Begin’ – blijft de stilte seconden lang hangen. Niemand durft dit sacrale moment te doorbreken met iets alledaags als applaus. Dan bedankt hij het publiek en krijgt hij waar elke diva recht op heeft: een homerische ovatie.
Signeersessies zijn op dit soort bijeenkomsten verplichte kost. Ook SCHUNCK* laaft zich aan de inkt van de meester. De mensen staan massaal in de rij voor een handtekening van hun held die zo gewoon is gebleven. Net zo gewoon als de lezer zelf. En dankzij dat onuitgesproken verbond wachten ze op het lijdzame af, omdat ze weten dat ze hun gesigneerde exemplaar straks aan hun borst mogen koesteren.
Naast hem ligt een stapel pennen en fijnschrijvers. Ook hier wordt niets aan het toeval overgelaten. Het zal je maar gebeuren dat een pen tijdens het signeren plotseling leeg raakt. The show must go on. Ik sluit aan in de rij en mijmer welke pen voor mij bestemd zal zijn. Uiteindelijk staan we oog in oog, glas tegen glas.
Het valt in de reeks Fameuze Openingszinnen: ‘Mooie bril,’ zegt hij tegen mij. Hier spreekt een liefhebber. Ik glimlach, niet alleen vanwege de oprechtheid die doorklinkt in zijn woorden, maar ook omdat hij de eerste man is (ik draag deze bril nu dik twee jaar) die dit tegen me zegt.
Na zijn vierde optreden van de dag slaat de vermoeidheid toe, bekent hij ruiterlijk. Maar SCHUNCK* loopt op den duur toch leeg, de stoelen worden opgestapeld en ook de DJ’s pakken hun spullen in. Het is bijna half twaalf. Terwijl Tom Lanoye op de valreep gefotografeerd wordt met The Vinyl Twins, duik ik snel met één van hun zuchtmeisjes de Heerlense nacht in en zoek mijn weg naar de parkeergarage.
Geschreven op ‘the day after the night before’.
Paul Sterk